ARUNA VERMEULEN / by Atlynn Vrolijk

WAT BETEKENT GENDER VOOR ARUNA VERMEULEN?

Eigenlijk vrij weinig.. Behalve als het op liefde aankomt. Na het ontdekken van vrouwelijke zachtheid, heeft Aruna haar spijkerbed voor een waterbed omgeruild. Misschien moet Vilain & Gai toch maar ook op de lesbische tour gaan...? Onze Feminazi van vandaag is everything. Een liefhebbende moeder met schattige sproetjes, een ambitieuze entrepreneur, voormalig breakdancer én medeoprichtster van het welbekende HipHopHuis. Naast haar zoontje is hiphop haar leven en in een industrie vrijwel gedomineerd door mannen legt Aruna ons uit hoe zij geen ene fuck geeft om het woord ‘gender’.

Voor iemand die zo belangrijk is voor het HipHopHuis, ben je online haast niet te vinden? Hoe komt dat? “Ik heb vroeger heel veel gedanst en in die periodes gaf ik ook vaak van zulke interviews. De laatste jaren ben ik meer achter de schermen gaan werken, juist om jonge mensen die in de scene zitten een kans te geven. Dus dan ben je eigenlijk een soort van poppenspeler zonder dat je zelf de pop bent.”

En hoe bevalt dat? “Ik moet zeggen dat het eigenlijk een hele organische ontwikkeling was. Dat moet ook bijna wel. Je kan niet verwachten dat je altijd heel actief blijft. Zeker niet als danser. Voor mij heeft het er ook voor gezorgd dat ik veel breder kon gaan kijken. Ik deed aan breakdance, ik zat echt in die underground scene en vond alles dat commercieel was of op tv kwam gewoon wack. Dit betekent dat als je een organisatie runt, jij jezelf en anderen beperkt. Je kan niet verwachten dat iedereen net zo real is als jij dat wilt, of dat ze hetzelfde gaan denken. Toen ik dit uiteindelijk kon loslaten, kon ik mijn visie makkelijker verbreden en andere disciplines vanuit een vogelperspectief bekijken. Dat heeft super veel geholpen, en ik was ook niet meer zo boos op de wereld..haha."

Wat is vrouwelijkheid voor jou? “Dat vind ik soms best wel een ingewikkeld begrip. Sinds ik moeder ben geworden is mijn intuïtie heel sterk geworden. Hierdoor heb ik eigenlijk een nieuw soort oervrouw in mezelf ontdekt. Het moederschap heeft mijn vrouwelijkheid opnieuw gedefinieerd. Maar als ik vervolgens in de spiegel kijk zie ik ook weleens een jongetje. Vrouwelijkheid heeft voor mij dus heel veel variaties en diversiteit.”

Heb je hieraan weleens getwijfeld omdat je misschien je anders kleedde en/of kort haar had? “Ik zelf niet, maar sommige mensen om me heen wel. Als ik naar een bruiloft ga en ik heb geen jurk aan, dan vinden sommige familieleden dat jammer en ik vind het ook jammer voor hun. Voorheen deed ik het wel, omdat ook bijvoorbeeld mijn vriendjes dat leuk vonden. Maar ik zal me nu never in iets kleden wat niet comfortabel is.”

Wie was Aruna in haar tienerjaren? “Ehh, ik ging naar school en ik vond dansen heel tof maar ik deed er verder niet echt wat mee. Toen ik op mijn 21e in aanraking kwam met breakdance, vielen alle puzzelstukjes in elkaar. Mijn voorkeur qua kleding, qua muziek, qua stijl, ik vond het allemaal terug in de hiphop community. Nu draagt iedereen sneakers, maar in de tijd dat ik begon met breakdance, en dan hebben het over de jaren 90, was dat er niet en keken mensen me raar aan. In hiphop vond ik een bron van inspiratie buiten Rotterdam en buiten Nederland.” 

Wanneer had je dat ‘aha-moment’ en wist je dat dans is wat je wilde doen? “Eigenlijk vanaf het begin al. Ik zat op het gymnasium en daar zaten veel Hollandse kinderen. Ik ben zelf half Hindoestaans en half Nederlands, en ik had een sterke drang naar mensen met niet-westerse achtergronden. Die diversiteit vond ik automatisch in de breakdance scene. De dansers waarmee ik omging waren Turks, Surinaams, Kaapverdiaans, Antilliaans noem maar op. Datgene wat we deelden op de dansvloer is wat ons samenbracht. En ja, eigenlijk ook wel die moksi meti’s die we na de training aten, haha.”

Hoe is het HipHopHuis tot stand gekomen? “Toen ik begon met breakdance zat ik in een groep met oudere jongens die al op hoog niveau waren. Ik ben nog altijd heel dankbaar dat zij mij opnamen in hun groep. Eind jaren 90 begon breakdance weer heel populair te worden, maar er was in Rotterdam heel weinig ruimte voor de jeugd. Wij gaven les op het SKVR en ze vroegen of wij niet meer zouden willen doen op het gebied van hiphop. Dat wilden wij wel maar om het goed te doen was het belangrijk om dat zelfstandig te doen, met een eigen ruimte en een eigen identiteit. Zo is het HipHopHuis door mij en samen met twee andere dansers (Lloyd en Bennie) opgezet. Daarnaast met steun van het SKVR. Wij drieën waren wel de kern van de organisatie maar de scene om ons heen heeft ook heel erg geholpen.”

Hoe is jouw rol door de jaren heen ontwikkeld? “Ik begon natuurlijk als danser / docent, toen werd ik projectleider en vervolgens artistieke leider.  Na een periode van professionalisering kreeg ik de rol van algemeen directeur. Ik heb echt een lange route bewandeld. Eerst was ik vooral bezig met mijn eigen ontwikkeling als danser en daarna werd ik docent en begeleidde ik mijn leerlingen. Vervolgens ben ik gaan programmeren en was ik verantwoordelijk voor projecten. Ik maakte de stap van alleen naar mezelf kijken, naar het bereiken en bedienen van een breder publiek. Vervolgens leerde ik hoe ik anderen kon begeleiden en meenemen in het proces van leiderschap.”

Zou je een andere carrière hebben gekozen als het HipHopHuis niet bestond? “Nee, niet echt. De hiphop cultuur heeft zoveel verschillende handvaten en ik weet bijna 100% zeker dat ik anders een ander initiatief zou hebben genomen. Bijvoorbeeld een dansgezelschap, een festival, een artiestenbureau of een kledingmerk. Whatever!! Zolang het maar iets is waarbij hiphop de wortels zijn en ik mensen bij elkaar kan brengen.”

Wat zijn je meest vrouwelijke charmes? “Hahaha moet ik mijn geheim echt vertellen? Van mijn praatjes moet ik het hebben. En oprechte interesse in iemand helpt ook mee.”

Heb je wel eens druk gevoeld als vrouwelijke ondernemer? “Ik moet eerlijk zeggen dat ik me niet bezig hou met dat ik een vrouw ben. Mijn successen en failures relateer ik niet aan vrouwelijkheid of mijn geslacht. Ik zou het eerder inhoudelijk zoeken en niet zo snel denken dat ik afgewezen wordt omdat ik een vrouw ben. Bovendien kan ik om meerdere redenen gediscrimineerd worden.”

Hoe gaat feminisme anno nu zich volgens jou ontwikkelen? Of wat zou jij willen veranderen? “Als mensen mij voorheen vroegen of ik feminist was wist ik nooit een goed antwoord te geven omdat feministen in mijn ogen altijd zo boos waren en ik niet. Ik had niet zo veel met die energie. Toen ik later begreep wat feminisme echt betekend, kon ik mezelf wel als feminist zien, maar eigenlijk vind ik het woord feminist te klein om mezelf te omschrijven. Ik ben pro-gelijkheid en dat geldt voor discriminatie op kleur,  seksuele voorkeur, leeftijd of dieren.”

Vind jij dat er een bepaalde rolverdeling is tussen man en vrouw binnen hiphop? “Ik zit zelf in een internationaal hiphop collectief dat Heart Breakerz heet. Het bestaat uit twintig vrouwen over de hele wereld. Wat ik met hun deel en dat geldt ook voor wat ik bij het HipHopHuis doe is “lead by example”. Don’t just talk about it, be about it. Dat is mijn motto. De hiphop scene is huge. Het gaat er mij meer om dat je kan laten zien dat mannen, vrouwen, jong en oud kunnen samenwerken. Als wij het normaal vinden dat vrouwen de top kunnen bereiken, dan verleggen we de standaard. Dus als je keiharde skills hebt, wat maakt het dan uit of je man of vrouw bent? Bij Heart Breakerz vinden wij het ook belangrijk om bijvoorbeeld mee te doen aan battles waar ook jongens aan mee doen om te laten zien dat gender geen limiet voor ons is.”

Wat zijn je hoogte- en dieptepunten in je carrière? “Ik heb in 2012 een breuk gehad met de twee andere oprichters van het HipHopHuis. Op een bepaalde manier is het ook een drive om ervoor te zorgen dat het HipHopHuis succesvol wordt, want ik heb er echt wat voor opgegeven. De vriendschappen die ik door de breuk heb verloren zijn duidelijk een dieptepunt in mijn carrière. Daarnaast zie ik alleen maar hoogtepunten. Het feit dat het HipHopHuis er staat, op een centrale plek in de stad, aan de lopende band rolmodellen aflevert aan de samenleving en dat we een sterke partner zijn voor allerlei grote en kleine partijen. Wat vooral belangrijk is, is dat het wordt gerund door kids uit de scene: een supertoffe groep van jongens en meisjes die altijd zorgen voor een goede vibe. Als we zo doorgaan verwacht ik dat er nog veel hoogtepunten gaan komen.”

Waar word jij heel blij van? “Ik ben standaard al blij, maar van mijn eerste kopje koffie in de ochtend word ik nog blijer. En dat ik overal naartoe kan fietsen, is te erg. Maar… nee, wacht. Als mijn kind blij is, dan ben ik helemaal tevreden, haha!”

Je hebt een zoontje en had het over 'vroegere vriendjes'. Hoe zit het nu in de liefde? “Ik heb sinds 6 jaar een vrouw. Samen hebben we een zoontje. Hij heet Alpha Moon en hij is nu 2,5 jaar.”

Wanneer en hoe maakte je de overgang van daten met mannen naar vrouwen? Of deed je het tegelijkertijd? “Nee, nee, zo was ik helemaal niet! Toen ik jonger was hoorde ik weleens dat meisjes me leuk vonden. Mijn eerste reactie was ‘gadverdamme’ en ik vond het woord lesbisch al vies. Ik had er een hele rare associatie mee en ik moest er niks van hebben. Ik heb twee keer een relatie met een man gehad. Op een gegeven moment merkte ik dat ik een vrouw leuk vond en dat vond ik zo raar. Het duurde ook heel lang voordat ik het realiseerde, want ik dacht eerst dat ik die persoon gewoon heel erg dope vond. Later besefte ik wel dat het meer was dan iemand alleen maar leuk vinden. Ik vond dat een heel gek gevoel en ik moest het onderzoeken, dus daarvoor heb ik mijn toenmalige relatie gestopt. Op mijn 33ste kwam ik erachter dat ik vrouwen toch wel erg leuk vond.”

Was het moeilijk om uit de kast te komen? “Ik ben nooit echt uit de kast gekomen. Ik had gewoon opeens een vriendin en daar deed niemand heel raar over. Mijn vrienden vonden het wel heel leuk. ”

Oke, billen of borsten dan? En niet allebei! “Op dit moment billen, maar het is toch raar om te kiezen?

Aan welk stereotype over lesbische vrouwen erger jij je het meest? “Pffff.. dat ze niet naar de hemel gaan? Is dat een stereotype?”

Maak jij je daar zorgen om? “Nee, helemaal niet, ik hou me helemaal niet bezig met de hemel of met stereotypes. Ik leef in mijn eigen bubble en hou me niet vaak bezig met wat men vindt, maar de gebeurtenissen in Orlando hebben me doen beseffen om me meer uit te spreken. Iemand zei ooit: ‘iedereen is hetero tot je het niet meer bent’, omdat je gewoon zo wordt opgevoed. Ik val niet alleen op vrouwen die gay zijn maar gewoon op vrouwen. Als zij dan nog niet weet dat ze op vrouwen valt, dan ga ik haar dat vertellen. Mijn huidige vriendin had geen idee dat ze meisjes leuk kon vinden.”

Hoe heb je haar gestrikt dan? “Zo, het heeft lang geduurd zeg! Ze begreep maar niet dat ik met haar aan het flirten was en dacht dat ik gewoon heel aardig en gezellig was. Ik moest heel lang mijn adem inhouden en mijn best doen. Op een gegeven moment viel het kwartje voor haar en kwam het heel hard aan.”

Was het moeilijk voor haar om ermee te dealen? “Die indruk heb ik niet, ze is een vrije geest, maar ik verwacht dat ze na mij niet nog eens voor een vrouw zal kiezen..”

Zou jij ooit terug kunnen gaan naar een man? “Oh, dat weet ik echt niet, ik denk er ook niet over na. Ik moet zeggen dat ik de zachtheid van een vrouw heel fijn vind. Het is ook apart dat ik het zo laat heb ontdekt. Het is net alsof je jarenlang een spijkerbed hebt gehad terwijl je voor een waterbed kon kiezen. Maar misschien zijn er ook zachte mannen, i don't know.”

Brengt de gedachte dat je zoontje opgevoed wordt door twee vrouwen bepaalde angsten met zich mee?  “Nee, dat niet. Maar sinds ik moeder ben geworden heb ik wel andere angsten. Daarvoor was ik een toffe vrouw die nergens bang voor was, maar nu merk ik dat ik veel meer dingen eng vind.” 

Waar zie jij jezelf over 5 jaar? “Ik wil niks jinxen maar ik zou heel graag nog een kind willen. Een broertje of zusje voor Alpha is mijn grootste droom.”

Photography by Vilain & Gai / Interview by Meda Ntumba

Photography by Vilain & Gai / Interview by Meda Ntumba